Mijn eerste paar dagen in Ecuador

Op het vliegveld werd ik door iedereen opgewacht. Er stonden echt een heleboel mensen te wachten op mij. Ten eerste mijn counselor (begeleider voor mijn jaar) Carlos Ferrin en de chairman Julio Gutiérrez. Mijn gastzus Andrea en haar vriend en broertje uit het gezin waar ik oorspronkelijk naar toe zou gaan. En mijn familie waar ik de eerste week zou verblijven met een paar vriendinnen van Wendy mijn gastzusje uit mijn eerste gezin voor een week.

image001

Ik heb hier een eigen kamertje. En iedereen in het huis heeft een eigen badkamertje. Ik dus ook. Mijn gastouders heten Narcisa en Salvador. Ik heb een gastzus van 19 Sussy. Zij is heel aardig en heeft mij van alles verteld over de gewoonten in Ecuador. Zij is met een short-term programma naar Duitsland geweest voor twee en een halve maand. Zij wist dus heel goed de verschillen tussen Europa en Ecuador. Mijn andere gastzus is 17 en heet Wendy zij heeft ook een Short-term gedaan. Ook heb ik hier een broertje Shelby van 13.

Het eten is hier ook erg lekker. We eten hier ´s ochtens een broodje rond een uur of 2 uitgebreid warm: vaak witte rijst, die hier vlak bij Guayaquil groeit, met 2 of 3 stukken vlees en sla of salade, en ´s avonds nog iets. Je krijgt ´s middags echt een groot bord helemaal vol geschept. Veel maar wel heel lekker.

Het weer is hier ook heel lekker het kan over dag op lopen tot 36 graden Celcius. De zon schijnt en de lucht is blauw. Half 7 ´s avonds wordt het donker. Dat gaat inderdaad heel snel in 20 minuten is het donker.

Zondag ben ik samen met Wendi en een vriendin van haar naar de bioscoop geweest. Ik weet alleen niet hoe de film in het Engels heet in het Spaans is het: Diario de una pasión. Het was een Engelse film en Spaans ondertitelt, volgens mij moet ik dat vaker doen want ik heb er veel Spaans van geleerd.

Ik ben een paar keer mee geweest in de auto. Iedereen wordt door de ouders overal naar toe gebracht en gehaald, omdat de bus toch wel gevaarlijk kan zijn. Ik ben meegeweest om Wendy en Sussy naar of van school en sport te brengen/halen. Autorijden is wel heel grappig. Niemand gebruikt de gordels hier alleen een enkele keer de chauffeur. Iedereen rijdt langs tussen en door elkaar heen. Je hebt hier grote zesbaanswegen door de stad met af en toe een stoplicht zodat je op de ander weg kan die de andere kant op gaat. Julio Gutiérrez heeft nog even de regels met mij door genomen. Vandaag heeft hij mij de school laten zien waar ik naar toe ga per 1 september. Het is een kleine school en heet Santiago Mayor. Op deze school zit ook een andere exchange-student uit de VS. Onder weg heb ik ook veel sloppenwijken gezien. Dat is wel even anders als waar ik woon.

Ik woon niet in een extreem groot huis ( ik ben al in grotere huizen geweest even snel op visite) maar het is wel een heel mooi en nieuw huis met twee verdiepingen. Eén nadeel ik woon hier vlak bij het vliegveld en er vliegen voordurend vliegtuigen over.

Gister heb ik ook mijn ouders gebeld. Dat was wel heel leuk. Ik had ze alleen midden in de nacht gebeld omdat ik de verkeerde kant op had gerekend, oeps.

Zaterdag ga ik naar mijn eerste echte gastfamilie aan de andere kant van de stad. Ik heb daar een gastbroer en een gastzus van een jaar of twintig. Julio wist het niet meer zo goed. Voordat ik verhuis ga ik nog helpen of kijken, ik weet het niet precies, bij een project van de rotary in een armenwijk samen met nog een paar andere exchangestudenten. Er zitten in totaal 11 studenten in Guayaquil. Ik weet niet helemaal wat ik ga doen maar er worden medicijnen en inentingen verstrekt aan de mensen daar. Ik zal daar later nog wel iets over schrijven.

Ik leer hier langzaam steeds meer Spaans en ik heb het zo de eerste week reuze naar mijn zin.

Hugs Iris

Leave a Reply

Your email address will not be published.